Xuraman Muradova - Kim Bilir… Belki Yarın

Her akşam, güneş ufukta kaybolurken,
Ruhuma sessiz bir hüzün iner…

Bir gün daha eksilir ömrümden,
Beklediğim, dilediğim nice güzellik
Yine gerçekleşmeden.

Akşamın gölgesi usulca çökerken,
İçimde umut diye açan çiçekler
Birer birer boynunu büker.

Yine de vazgeçemem umut etmekten…

Kim bilir…
Belki yarın…

Hiç ummadığım bir kapı aralanır.
Belki özlemle beklediğim bir ses gelir.
Belki de Rabbim,
En güzel nasibini tam vaktinde gönderir.

İnsan bazen yalnızca umutla ayakta kalır…
Ve ben…
Her akşam güneş ufukta kaybolurken,
Ruhuma sessiz bir hüzün inse de,
Her yeni sabaha
Yine umutla uyanırım.

Çünkü bilirim;
Her batan güneş,
Yeni bir doğuşun müjdecisidir.

Kim bilir…
Belki yarın…

Belki kader, yorgun yüreğime gülümser.
Belki beklediğim mucize çıkar karşıma.
Bugün hüzünle kapansa da gönlüm,
Yarına yine umutla bakarım.

Çünkü umut,
Tükenmeyen en güzel duadır.

Kim bilir…
Belki yarın…

Bugün sabrımla yeşerttiğim umutlar,
Yarın çiçek açar…

Kim bilir…
Belki yarın…

Kim bilir…
Kim bilir…