Xuraman Muradova - YOK GİBİSİN SEN

Benim özge dünyam, öz varlığım var,
Bu varlık içinde, yok gibisin sen.
Ben senin dünyandan çoktan çıkmışım,
Neden çıkmıyorsun, aklımdan, neden?

Neden bahsedeyim bu var içinde,
Gizlenip, görünen gölge gibisin.
Uçup hayallerin kanatlarıyla,
Göçen ümitlerde “belki” gibisin.

Yok gibisin sen…
Ama her nefeste benimlesin sen.
Gecemde, gündüzümde, her yerde sen,
Kalbimin en sessiz yerindesin sen.

Günah yıkanmaz ki yağan yağmurda!
Bu hazan, bu yağmur, niye bitmiyor?
Sabrı daralıyor her geçen günün,
Çok yakınsın ama elim yetmiyor…

Hatıra seline döndü gümanım,
Benim bedenimde senin ruhun var.
Bir an çıkmıyorsun hayallerimden,
Yol oldu kalbime senli yokuşlar.

Yok gibisin sen…
Ama içimdeki yangınsın sen.
Suskun gecelerin hasretisin sen,
Unuttum derken de dönen yine sen.

Bir yitiğim sisli fikir göçünde,
Ne aklımda yaşa ne rüyama gel.
Arada, özlersen, uç hayal gibi,
Kanatlan ömrüme gel, dünyama gel…

Bir yanım vazgeçmiş görünse senden,
Bir yanım adını saklar derinde.
Sessizce yaşattım seni içimde,
Yılların silmediği izlerimde.

Yok gibisin sen…
Ama kalbimde en derin izsin sen.
Git desen de gitmeyen sensin sen,
Bir ömür sustuğum sevdamsın sen.

Ama hâlâ… hâlâ…
Bir köşesinde ömrümün varsın.
Bazen bir hatıra, bazen bir özlem,
Bazen de içimde yaşayan yarım.

Dünyamın içindeki tek eksiksin sen…

Xuraman Muradova 🌹

“Bəzən insan həyatından çıxan biri, qəlbindən çıxmır. Uzaqda olsa da, yox kimi görünür; amma xatirələrdə, dualarda və sükutda yaşamağa davam edir.”