Xuraman Muradova "Sübh dualarım"

Sübhün  ilk anlarında dünya sükuta bürünür… Qaranlığın qoynunda işıq gizlənir, üfüqlər hələ oyanmamış olur. Və insan öz qəlbinin ən dərin səssizliyində bir nida eşidir. O nida – Yaradanla danışan ruhun səsidir.

Dua bu anlarda başqa cür səslənir: nə səslə deyilir, nə dillə… o, qəlbin pıçıltısına çevrilir. Buludları yara-yara ucalır, ulduzlara toxunur, mələklərin qanadına qarışır. İnsan o anda həm zəif, həm də güclü olur – zəif, çünki acizliyini anlayır; güclü, çünki imanın gücünü dərk edir.

Sübh duası – ruhun işığa doğru yoludur. Hər yalvarışda ümid doğulur, hər səcdədə sevgi böyüyür. Və o anlarda insan özünü Rəbbinə ən yaxın hiss edir.

Elə həmin anların nəfəsindən doğuldu içimdə bu misralar — “Sübh Dualarım”…

Sübh Dualarım

Sübh namazında – hələ qaranlıqda,

İşıq doğmamış, üfüqlər yanmamış.

Dənizlərin üzərindən süzülən dualarım,

Buludları yara-yara yüksəlir göylərə.

O dualar – qəlbimin sükut çiçəkləridir,

Yaradana boylanan yalvarış səsləridir,

Səmalara toxunur, ulduzlara qarışır,

Mələklər də dil açıb elə məndən danışır.

Sabahın sükutunda eşidilən bir nida,

Ümidimin çırağı, ruhumun yüksəlişi.

Göylərə qalxan o saf yalvarışlar...

Məni Rəbbimə ən yaxın edən anlar.

Şükürlə açılar dua əlləri,

Səmada pıçıldar iman dilləri.

Rəhmətin yağışı ruhuma qonar,

Ümidlə açılar könül gülləri.

O-Allaha bağlılıq o, ruhun pıçıltısı,

O, rəhmət yağışıdır, göydən yerə dönəcək.

Dua acizlik deyil, iman gücünün səsi,

O sevgidən yaranır, Yaradana dönəcək…

             Xuraman Muradova