Sevimli Adın Gidecek

Gün gelecek, derdinle, sıkıntılarla gideceksin.
Yıllarca, didinerek kurduğun evini barkını,
Dostlarını, yakınlarını terk edeceksin.
“Öleceğim.” diye çok da derin düşünme, heyecanlanma.
Öldüğün an vücudun cansız bir ten olacak,
Kesilecek nefesin, gözlerin açık kalacak.
“Ne olacak? Nasıl olacak?” diye asla üzülme...
Çünkü sen öldüğünde gerekeni yapacaklar,
İlk önce senin elbiselerini soyacaklar.
Sonra senin ılık suyla bedenini yuyacaklar,
Bembeyaz bir kefeninin içine koyacaklar.
Yakından, uzaktan dostlar, tanıdıklar, işitip gelecekler.
“Cenaze nerde?” diyecekler.
Seni artık adınla kimseler anmayacak.
Öldüğün an seni, ilk terk eden adın olacak…
Ortada, tabut içinde senin bedenin kalacak,
Ondan sonra senin adın, “ceset”, “cenaze” olacak.
Adını anmayacak hiç kimse senin,
Diyecekler: “Acele edin, meyyit, kalmasın yarına!”
Bir gece dahi seni evinde misafir etmeyecekler,
Geleceğine ümit bağlamayacaklar,
“Gece ağlamak günahtır.” deyip ağlamayacaklar...
Diyecekler: “Tez olun, götürelim mezara!”
Sonra seni omuzlarında götürecekler.
Yorulanlar çıkacak tabutunun altından,
Sonra başkaları gelip götürecekler,
Nihayetinde seni son menzile yetirecekler.
“Tez defnedip geri dönelim, vakit akşam oluyor.” diyecekler.
Herkes çekilip gidecek, herkes seni terk edecek.

Dönecekler senin evine, her biri bir söz diyecek.
“Yemezlerse ihsan yemeğinden, ruh incinir.” diyecekler.
“Zavallının talihi buymuş, meğer bu da kader imiş
Bu da böyle gider imiş…”
Deyip, oturup helvanı yiyecekler.
Üstüne limonlu çayını da içecekler...
Sonra herkes çekilip kendi evine gedecek.
Birkaç gün böyle geçecek...
Akrabaların, evlatların toplanacak,
“Ondan bize ne kaldı?” diyecekler.
Evvel fısıltıyla, gizli gizli,
Kimine çok, kimine az, mirasını bölecekler.
Payına az düşenler rahatsız da olacak.
“Bizi hiç düşünmemiş, ondan bize ne kaldı.” diyecek.
Sonra elbiselerini, eşyalarını seçip ayıracaklar.
“Fakire fukaraya sadaka verelim.”

diye, onlara paylayacaklar.
Böylece aylar geçecek, günler geçecek...
Bil ki, hiç kimse sen öldükten sonra işini

gücünü bırakmayacak,
Kimse senin hasretini çekmeyecek, yasını tutmayacak.
“Ölenle ölünmez.” deyip seninle ölmeyecekler.
İşleri de hayatları da her zamanki gibi devam edecek.
Kalan malın mülkün de yakınların arasında bölünecek…
Bir gün gelecek, sen öleceksin!
Şanın şöhretin… Hepsi dünyada kalacak.
İlk önce elinden alınan sevimli adın olacak.
Bir gün gelecek, herkes seni terk edecek.
Terk edenlerin önünde, sevimli adın gidecek.
Sevimli adın gidecek...