Köy Aklıma Düşüyor

Dalıp hayallerimin,
Yine şirin vaktine...
Oturmuşum ömrümün,
Şirin şeker tahtına...
Geçerim çocukluğun,
Gençliğin hoş çağından,
Geçerim köyümüzün,
Sessiz akan çayından...
Boylanıp gül kokulu,
Çiçekli çemeninden,
Dererim lalesini,
Küskün menekşesini...
Bağ bahçe gülüşüyor,
Köy aklıma düşüyor...

Göz gezdirip ormanın,
Çamına, meşesine.
Otururum ağacın,
O kuytu gölgesine.
Yanağımı dayarım,
Toprağın sinesine…
Çobanın kaval sesi,
Yazın ılık nefesi,
Komşuların gülüşü,
Sevindirir herkesi.
Bulut bulut yağışlar,
Kalbimin serinliği,
Toprak kokusu duyar,
Ruhumun derinliği...

Gönlüm öyle üşüyor
Köy aklıma düşüyor...

Dallı budaklı çınarlar,
Yollara ışık saçar.
Nice kalplere ferah,
Ümitlere yol açar...
Nice ömrün sırdaşı,
Nice seven yüreğe,
Olmuştur yol yoldaşı.
Her düşen yaprağında,
Bir sevdanın izi var,
Her yaprağın göğsünde,
Yarım kalan arzu var...
Geçip gidiyor yıllar,
Günler sanki koşuyor...
Köy aklıma düşüyor...

Hem ana hem babalı,
Ömrümün en hoş günü.
Nasıl da sevinirdik,
Köyümüzde toy günü.
Sıcak ocağımızın,
Başında yığışırdık.
Masal gecelerinde,
Masalla yarışırdık.
Dostların kokusunu,
Şimdi köyden alırım.
Ömrü günü böylece,
Sessiz yola salarım.
Yolların ayrımında,
Hayaller görüşüyor,
Köy aklıma düşüyor...