Bir Sabah Çıkıp Gitsem

Şehrin boğan sesinden.
Gitsem çok uzaklara…
Ne motor sesi gelse,
Ne şehrin uğultusu…
Tabiat ve ben olsam
Bir de bir içimlik su...
Yürüsem yavaş, yavaş
Yollar aparsa beni.
Sadece yol hissetse,
Gamdan koparsa beni.
Bir sabah çıkıp gitsem,
Şehrin son kapısından,
Sahte, riyakâr, nadan,
İnsanlar arasından,
Bir bilinmez diyara…
Bulunmasa izlerim,
Unutsam hüzünleri,
Gülsem her derdime de,
Teklikte bulsam huzur.
Bakmasam ardıma da.

Bir sabah çıkıp gitsem…
Acaba zor mu gidiş?
Belki de en kolay iş…
Bir sabah çıkıp gitsem,
Sakin, sessiz sedasız,
Kimse duyup bilmese,
Arayanlar bulmasa…
Bir sabah çıkıp gitsem,
Hicranın nağmesini,
Bulutlara çaldırsam,
Ayrılık acısını,
Nadana da bildirsem…