Ben Gök Adamıyım

Felekten gelmişim, gök adamıyım.
Hakk’ın âşığıyım, Hakk’ın gür sesi,
Hakikat yolunun, yanan şamıyım.
Gözüm yaşlı Hakk’a sinemi açtım,
Ne geceye sığdım ne de gündüze.
Kovup içimdeki karanlıkları,
Döndüm bir dalgalı, coşkun denize.
Ben gök adamıyım, yere sığamam,
Gizli sonbaharım, sessiz yağışım.
Hakk’ın aynasında gördüm kendimi,
Hakk’ın dergâhında sade nakışım.
Ben göğün sırrıyım, sırrı açamam,
Hakk’ı söyler dilim, sözdür yüreğim.
Yerle gök arası melek libaslı,
Ufuk serhaddiyim, söze direğim.
Ben gök adamıyım, işitin beni,
Semanın kuşağı, yedi rengiyim.
Gökten azatlığın maviliğini,
Yerin nefesine döken biriyim.

Asıp günahından günahkârları,
Gökyüzünde şimşek olur, çakarım.
Denizde yıkanan dalgalar gibi
Sahillere ümit olur akarım.
Ben Tebriz seması, Derbent seması…
Ayrılıktan düştüm, nice hâllere.
Alıp kanadıma bu şehirleri,
Ümit taşıyorum, ümit, yollara...
Ben vatan ruhluyum, şehit mekânlı.
Ben kartalca vakur, dağ havalıyım.
Açar çiçek çiçek dilimde sözler,
Hem millet hem vatan iki canlıyım...
Ben gök adamıyım, göklerden inen,
Hakk’ın, hakikatin teranesiyim.
Huraman adında bir vatan kızı,
Azerbaycan adlı vatan sesiyim!