Aynı Şehirde Yaşıyoruz

Geziyoruz, ayrı ayrı...
Belki de aynı yollardan
Gidiyoruz, ayrı ayrı...
Bu şehir ömrümüzün
En şirin hatırası.
Bu yollar ruhumuzun
Hassas, ayrılık sesi...
Bu şehrin gecesinde
Açmışız gündüzleri...
Bile bile yitirmişiz,
Ömürden gelip geçen
Bizsiz nice yılları...
Eh... bu yollar sürükledi
Bizi ayrılıklara...
Gönüller suskun oldu
Yüzü ayrılıklara...
Bu yollar ki bu şehrin
Gönül penceresiymiş...
Sönmeyen ümitlerin
Sevdalı sesi imiş...

Ne zamanın ne vaktin,
Ne talihin ne bahtın,
Uzak giden yolları,
Ne açılan, kapanan,
Ne kırılan kolları,
Değilmiş, şimdi bildim…
Bu yollar ömrümüzün,
Gizli, saf duyguları.
Sonbahar dumanları,
Sonbahar rüzgârları.
Vuslat adlı hasretin,
Açılmayan kollarıymış...