Ana

Yine yollarına dikildi gözüm.
Hasretin bağrımı öyle sızlattı,
Bir anlık dilime takıldı sözüm.
Yokluğun buz gibi üşütür beni,
Sanki baharımda kışa dönmüşüm.
Sızlıyor göğsümün sen olan yeri,
Ümidi yeşermez taşa dönmüşüm.
Nasıl unuturum senli günleri,
Sen ki varlığımın nişanesisin.
Üşüyen tenimde sıcaklığın var,
Sen benim ruhumun pervanesisin.
Yine körpe balan olsaydım ana!
Şirin ninnilere dalsaydım yine.
Sıcacık koynunu vatanım bilip,
O cennet kokunu alsaydım yine.
Senin eserinim, sevginden doğdum,
Karanlık dünyamın çırası melek!
Fotoğrafta donmuş gözüne kurban,
Nedir bu ölümün, çaresi melek?

Yağar yüreğime hasretin karı,
Sensiz gönül evim, buz tutar, donar.
Boy atar içimde senli arzular,
Ümidim, hayalim tutuşup yanar.
Bizi terk edip de gittiğin günden,
Bahçemiz de güller bizardı, anam.
Seninle yaşanan bütün yıllarım,
Dört mevsim yaz idi, bahardı, anam…